Wróciłem.Po 30 latach.

Po trzydziestu latach wróciłem do Zielonej Góry. Nie dlatego, że tęskniłem. Wróciłem, bo poproszono mnie o wsparcie kilku prywatnych firm.

Pomyślałem: trzydzieści lat, nowe pokolenie, nowe państwo, nowe standardy. No przecież musi być inaczej. Myliłem się. Mam wrażenie, że ktoś wcisnął pauzę gdzieś w latach 90. Deja vu. Tylko fryzury inne.

Nie będę nikogo przekonywał. Będę publikował dokumenty, a każdy sam wyciągnie własne wnioski. To jest mój prywatny blog: moje opinie, moje doświadczenia, moje dokumenty i moja historia.

Tekst przedstawia osobiste doświadczenia, opinie i ocenę autora bloga.

Po wybuchu wojny i gwałtownym wzroście cen paliw przedsiębiorcy znaleźli się w sytuacji, której nie przewidywał żaden biznesplan. Koszty eksplodowały, marże praktycznie zniknęły, a kontrakty przestały odpowiadać rzeczywistości.

Nie oczekiwaliśmy prezentów ani umorzenia długów. Oczekiwaliśmy partnerstwa, rozmowy i realnej możliwości dostosowania zobowiązań do świata, który zmienił się z dnia na dzień.

Do dziś zadaję sobie pytanie: czy jako państwo i system finansowy zrobiliśmy wszystko, co było możliwe, aby uratować zdrowe przedsiębiorstwa przed skutkami wyjątkowego kryzysu?

Tekst przedstawia osobiste doświadczenia, opinie i ocenę autora bloga.

Niektórych dat się nie zapomina. Tego dnia zrozumiałem, że w czasie kryzysu przedsiębiorca może zostać potraktowany nie jak partner do rozmowy, lecz jak problem, który trzeba jak najszybciej rozwiązać.

W mojej ocenie zamiast rozmowy pojawiła się presja. Rozmowa o liczbach przestała być rozmową o liczbach, a zaczęła być rozmową o strachu, reputacji i poczuciu bezpieczeństwa.

Sprawa pozostaje przedmiotem postępowań sądowych i właśnie tam powinny zostać rozstrzygnięte wszystkie sporne kwestie. Oczekuję jedynie standardów szacunku, proporcjonalności i dialogu.

Tekst przedstawia osobiste doświadczenia, opinie i ocenę autora bloga.

To pytanie zadaję sobie od dawna. Nie jako polityk ani komentator, lecz jako przedsiębiorca i człowiek, który przez lata tworzył miejsca pracy, inwestował i brał odpowiedzialność za ludzi.

Nie oczekuję specjalnego traktowania ani umarzania zobowiązań. Oczekuję zainteresowania problemami przedsiębiorców, którzy z dnia na dzień znaleźli się w rzeczywistości, jakiej nikt wcześniej nie przewidział.

Upadłość firmy to nie tylko zamknięte biuro. To utracone miejsca pracy, rodziny, kontrahenci i ludzie, którzy tracą poczucie bezpieczeństwa. Czy lokalny biznes naprawdę nie zasługuje na więcej niż milczenie?

Tekst przedstawia osobiste doświadczenia, opinie i ocenę autora bloga.